Er loert een muis in een korset onder de bijvulklep van de pelletkachel naar mij, terwijl ik aan de keukentafel zit. De muis is in werkelijkheid een speelpoppetje van Sunny, de kat van de dochter van mijn geliefde. Iemand heeft dit ding in een wc-rol geduwd waardoor haar hoofd en armpjes er koddig boven uitsteken en haar pootjes er onderuit piepen.
Waar het poppetje eerst ter vermaak voor Sunny was, is haar functie verschoven. Het is de running gag des huizes geworden. Er is een interne competitie ontstaan om het poppetje op de meest verrassende plekken te verstoppen, maar dan zo dat je haar nog net kunt zien. Zo stak ze haar kopje boven de tv uit toen ze met tape aan de achterkant van het scherm vastgeplakt was. Ze is met korset en al door een gat in kastdeurtje gepropt zodat we alleen haar bungelende pootjes nog zagen. Oh ja, ze zat ook al een keer in mijn jaszak.
De spiedende ogen zodra iemand de woonkamer betreedt. Waar is het poppetje nu weer? De voor- en binnenpret van de verstopper die met zijn ogen niet de plek probeert te verraden en de dikke pret zodra het poppetje wordt ontdekt. En dan begint de jacht opnieuw.
Ineens bekijken we de woonkamer met andere ogen. Want wat gaat de volgende hilarische verstopplek worden? We speuren naar geheime kieren, naar onopvallende hoekjes en verrassende plekken voor de volgende move. Ineens is de woonkamer niet meer alleen woonkamer maar een ruimte met oneindige mogelijkheden die we eerst niet zagen.
Ik zit achter mijn laptop aan de keukentafel te werken en scroll een rondje nieuws. Olietankers vliegen over het scherm, net als rookpluimen van platgebombardeerde gebieden. Kippenvel. Wat gebeurt er toch allemaal? Van die wereld met oneindige mogelijkheden lijkt er bar weinig over.
Als ik de laptop dichtklap, zie ik dat malle poppetje in de pelletkachel. Ineens verlang ik weer terug naar die tijd dat ik gehuld in een laken en met wasknijpers in het haar, mij een Egyptische prinses waande. Of dat ik met een haarborstel in de hand ‘Like a Virgin’ stond te playbacken en zo transformeer in Nadonna. Ja, die N moet geen M zijn want ik dacht écht dat ze zo heette. Ik kon alles zijn, iets kon alles worden en moeilijker werd het niet. En de ‘grotemensenwereld’ was nog zo ver weg.
Ik gris het poppetje uit de kachel en spied de kamer rond. Kan het niet laten en zing ‘What the world needs now, is love sweet love’ nu ik toch de microfoon in mijn handen heb. Dan laat ik het poppetje zakken in een vaas met droogbloemen.
Gelukkig kan ik het nog steeds, de wereld bekijken met nieuwe ogen. Los van alles wat we aan- en afleren, verleert dit nooit.
Soms is een muis in een wc-rol alles wat nodig is.